1925-1935

Na de wat minder onstuimigejaren 1915-1925 brak er voor De Harmonie een tijd aan met veel activiteiten. De vereniging was een eenheid, het vertrouwen was er en dat was te merken. Er werd veel gespeeld, veel beleefd en er werden resultaten behaald.

Concoursen deden steeds meer hun intree en de Harmonie deed in 1927 mee in Balkbrug. Er werd serieus gerepeteerd, muziekstukken werden tot in detail ingestudeerd.

Dat harde werken werd beloond.

Toen de uitslag bekend werd en bleek dat een eerste prijs was behaald, was de vreugde groot. Dit was meer dan een mooie dag — dit was een nieuwe mijlpaal.

Zoals gebruikelijk bleef het succes niet binnen de vereniging. Bij terugkomst in Wolvega werd dat gevierd met een rondgang door het dorp. Muziek door de straten, trotse muzikanten en een publiek dat meedeelde in het succes.

Een jubileum om niet te vergeten

Een paar jaar later, in 1930, vierde de vereniging haar 30-jarig bestaan. Dat gebeurde niet onopgemerkt. Tijdens de harddraverij op Lindenoord liet De Harmonie zich horen en werd het jubileum gevierd met een grote feestavond in zaal Roberti.

De zaal zat tjokvol.

Voorzitter Flokstra opende de avond met een feestspeech, waarin werd teruggekeken op de afgelopen jaren. Er volgden toespraken, muziek en voordrachten. En zoals het toen hoorde, werd de avond afgesloten met een gezellig bal dat tot diep in de nacht doorging.

Een bijzonder moment was het cadeau dat Flokstra ontving: een barometer van Piet van Veen, als blijk van waardering voor zijn inzet voor de vereniging.

Het typeert de sfeer van die jaren: betrokken, persoonlijk en met oog voor elkaar.

Het einde van de Tjaarda-jaren

Maar in deze periode kwam er ook een einde aan iets wat jarenlang vanzelfsprekend was geweest.

Tjaarda stuurde in het voorjaar een brief met de vraag of De Harmonie weer wilde komen spelen. Met Pasen beginnen, en daarna een reeks zondagen vol muziek. Het hoorde bij elkaar.

Tot die ene brief kwam.

De vraag om met Pasen te spelen stond er nog wel in. Maar de andere data ontbraken.

Het sloeg in als een bom.

Binnen De Harmonie was men sprakeloos. Dit was geen kleine verandering — dit was het begin van het einde van een traditie die jarenlang had bestaan.

Er werd nog geprobeerd om het tij te keren. Het bestuur trok twee violisten aan om beter aan te sluiten bij de wensen van de tijd, en De Koe stelde zijn bussen gratis beschikbaar om de muzikanten naar Oranjewoud te brengen.

Maar het mocht niet baten.

De heer Tjaarda had zijn keuze gemaakt. Als vooruitstrevend man wilde hij iets nieuws: een jazzband voor zijn balavonden.

En daarmee kwam er, na vele jaren, een einde aan de Tjaarda-tijd.

Veerkracht is alles

De teleurstelling was groot maar De Harmonie verwerkt dit op haar eigen manier.
De vereniging gaat door. Met prestaties op concoursen, een hechte band en een duidelijke plek in het dorpsleven.

Maar ook met het besef dat tijden veranderen.

Tradities komen en gaan. Muziek verandert.
Maar wat blijft, is de vereniging zelf.