1955–1964 Nieuwe uniformen, grote feesten en onvergetelijke momenten.

 

Uit deze jaren zijn weinig foto’s gevonden. Wel deze waarvan we weten dat hij is genomen op 30 april 1958 met De Harmonie en Euphonia in nieuwe uniformen. Oproep: Iedereen die meer foto’s heeft over deze periode, graag opsturen naar 130jaar@harmoniewolvega.nl

De jaren vijftig en het begin van de jaren zestig waren drukke en kleurrijke jaren voor De Harmonie. Het verenigingsleven bloeide als nooit tevoren. Er werd gemusiceerd op concoursen, bij feestelijkheden, wandeltochten, jubilea en serenades. Vrijwel iedere week was er wel een reden om de instrumenten uit de koffer te halen.

In 1955 vierde De Harmonie haar 60-jarig bestaan. Het jubileum werd uitgebreid gevierd met een receptie en feestavonden in zaal Dragt. Vele verenigingen, organisaties en inwoners kwamen hun gelukwensen aanbieden.

Ook muzikaal ging het goed. Op concoursen werden mooie resultaten behaald en steeds meer muzikanten legden examens af. Voor het eerst werden diploma-examens georganiseerd, waarbij maar liefst 28 muzikanten hun diploma behaalden.

Toen de grammofoon het overnam

Niet alles veranderde ten goede. In 1956 verdween een geliefde traditie op Lindenoord. Waar de Harmonie jarenlang had gespeeld bij de hardrijderijen, koos de ijsclub voortaan voor grammofoonmuziek uit luidsprekers langs de baan. De jeugd vond het prachtig, maar veel oudere inwoners van Wolvega moesten er weinig van hebben. Volgens de kroniekschrijver verdween daarmee “de oude sfeer”. Gelukkig waren er nog genoeg buitendorpen waar de Harmonie wél welkom was.

Zo bleef Nijelamer een geliefde bestemming. Bij de opening van een nieuwe ijsbaan speelde de Harmonie zelfs belangeloos. Het bestuur daar was er bijzonder blij mee.

Een korps in een nieuw jasje

Een van de hoogtepunten uit deze periode vond plaats in 1958. Na een succesvolle actie om geld bijeen te brengen konden eindelijk nieuwe uniformen worden aangeschaft: prachtige blauwe uniformen met gouden biezen. Toen de korpsen op Koninginnedag voor het gemeentehuis verschenen, stond het publiek rijen dik om het resultaat te bewonderen.

De feestvreugde was groot, al bleek het lange stilstaan in de voorjaarszon voor vier muzikanten iets te veel van het goede. Zij werden onwel en moesten even in het gemeentehuis bijkomen. Gelukkig liep alles goed af en kon de feestelijke optocht door het dorp gewoon doorgaan. Het publiek vond het prachtig en de muzikanten waren zichtbaar trots op hun nieuwe tenue.

Muziek onder alle omstandigheden

Dat muzikanten niet van suiker zijn gemaakt, bleek meer dan eens. Toen de Harmonie in 1956 de ouderen van Wolvega na hun jaarlijkse uitstapje muzikaal zou binnenhalen, sloeg het weer volledig om. Terwijl de regen met bakken uit de lucht kwam, zochten de muzikanten beschutting in de varkenshokken op de markt. Daar stonden ze tenminste droog totdat het tijd was om te spelen. Het zijn precies zulke verhalen die laten zien dat muziek maken soms ook improviseren is.

Een jaar later reisde het korps per bus naar een concours in Groenlo. Onderweg werd er gewoon gerepeteerd. Het concours leverde mooie prijzen op, al vonden de muzikanten zelf dat de jury wel erg streng had geoordeeld. Dat gevoel zullen generaties muzikanten na hen ongetwijfeld herkennen.

Serenades en saamhorigheid

In deze jaren speelde De Harmonie een belangrijke rol bij bijzondere momenten in het leven van inwoners van Wolvega. Huwelijken, jubilea, onderscheidingen, bedrijfsopeningen en feestelijke gebeurtenissen werden vaak opgeluisterd met een serenade. De vereniging was overal aanwezig waar iets te vieren viel.

Een bijzonder voorbeeld was het bezoek van oud-lid Louw Jonkers, die vanuit Canada terugkeerde naar Wolvega. De Harmonie bracht hem een serenade, waarna het gezelschap werd uitgenodigd bij de familie thuis. Er werd zo lang bijgepraat dat het gesprek doorging tot diep in de nacht. Voor Louw was het een onvergetelijk weerzien met zijn oude vereniging.

Drie rode zakdoeken

Misschien wel het mooiste verhaal uit deze periode speelde zich af in 1961. Piet van Veen, Sibbel van Veen en Berend Kouwenhoven werden onverwacht naar het gemeentehuis geroepen. De mannen waren gewoon aan het werk en verschenen bij de burgemeester in hun werkkleding: schilderskielen en een blauwe overall. Daar kregen zij te horen dat zij een koninklijke onderscheiding ontvingen vanwege hun meer dan 45-jarige lidmaatschap van De Harmonie.

Toen de burgemeester de onderscheidingen opspeldde, gebeurde iets dat later legendarisch werd binnen de vereniging. Zonder dat ze het hadden afgesproken, haalden alle drie tegelijk een rode zakdoek tevoorschijn om hun ogen droog te maken. De burgemeester moest er hartelijk om lachen, waarna iedereen meelachte. Het was een ontroerend én komisch moment dat nog jarenlang werd naverteld.

Op weg naar een nieuwe tijd

De periode werd afgesloten met veranderingen binnen de vereniging. Bestuursleden die jarenlang het gezicht van De Harmonie waren geweest droegen hun taken over aan een nieuwe generatie. In 1964 nam ook dirigent Piet Ruiter afscheid na bijna twintig jaar trouwe dienst. Hij werd benoemd tot erelid, een erkenning voor alles wat hij voor de vereniging had betekend.

De Harmonie stond er sterk voor. Met nieuwe uniformen, een groeiend tamboerkorps, een hechte groep leden. klaar voor een nieuw hoofdstuk.