1975–1984 | Een vereniging die bleef groeien

De tweede helft van de jaren zeventig en het begin van de jaren tachtig vormden een periode van groei en vernieuwing. De Harmonie ontwikkelde zich verder tot een vereniging waarin jong en oud samen muziek maakten. Naast het fanfareorkest, de drumband en de majorettes verscheen in 1975 een nieuwe groep op het toneel: de minirettes. De belangstelling was enorm; maar liefst 45 meisjes meldden zich aan. Tijdens de jaarlijkse contactavond in zaal Dragt lieten zij, na slechts enkele weken oefenen, al zien wat zij in huis hadden. De toekomst van de vereniging zag er veelbelovend uit.

In december werd de nieuwe supermarkt van Hafkamp geopend. Ook hier kwamen het korps, het tamboer- en majorettenkorps in aktie.

Wie in die jaren door Wolvega liep, kon De Harmonie moeilijk missen. Koninginnedag, de Avondvierdaagse, winkelweken, sportwedstrijden, jubilea, openingen van bedrijven en scholen, de intocht van Sinterklaas of een serenade voor een bijzonder jubileum: de vereniging was overal aanwezig. Ook de bewoners van Nieuw Lindenoord, Huize Lycklama en De Lenna konden ieder jaar rekenen op een muzikaal bezoek. Juist die optredens, dicht bij de mensen, maakten.

Een jubileum zonder feest

Soms zat het tegen. In 1975 bestond De Harmonie tachtig jaar. Een mijlpaal die normaal gesproken groots gevierd zou worden. Maar juist dat jaar bleef zaal Dragt gesloten. Er was geen receptie, geen feestavond en geen muziek. De kroniekschrijver vat het treffend samen: “Treurig gewoon.” Niet alleen voor de vereniging, maar eigenlijk voor heel Wolvega. Gelukkig gingen een jaar later de deuren van Dragt weer open en kon het verenigingsleven zijn vertrouwde thuis weer gebruiken.

De jeugd heeft de toekomst

In deze periode werd volop geïnvesteerd in de toekomst. Er kwamen tientallen jeugdleden bij en ook de majorettes en minirettes groeiden snel. Dankzij de steun van inwoners, bedrijven en de gemeente konden bovendien nieuwe instrumenten worden aangeschaft. De actie bracht een indrukwekkend bedrag op, waardoor de jeugd kon doorspelen op de instrumenten die vrijkwamen. Een investering waarvan de vereniging nog jarenlang de vruchten zou plukken.

Ook muzikaal bleef De Harmonie zich ontwikkelen. Het korps speelde inmiddels in de Vaandelafdeling, destijds het hoogste niveau, terwijl de drumband regelmatig fraaie concoursresultaten behaalde. De majorettes deden in 1984 voor het eerst mee aan het Drum Gold Cup Festival in Medemblik en sleepten direct een tweede prijs in de wacht. Een prachtig resultaat na maanden van oefenen.

Harmonie Totaal

Een nieuw begrip werd Harmonie Totaal. De jaarlijkse muziek- en showavond in sporthal Lindenoord groeide uit tot een evenement waar heel Wolvega naar uitkeek. In 1981 kwamen zelfs ongeveer duizend bezoekers kijken naar de optredens van het fanfareorkest, de drumband, de majorettes en de minirettes.

Het programma was afwisselend en verrassend. Muziek, show en solisten wisselden elkaar af. De uitvoering van Grootvaders Klok door euphoniumsolist Cees Vos en het indrukwekkende spel van Marga de Groot maakten veel indruk. Tijdens het jubileumconcert in 1980 stonden uiteindelijk zelfs alle 140 leden gezamenlijk op het podium. Toen na He’s got the whole world in his hands een oorverdovend applaus losbarstte, kon het publiek er geen genoeg van krijgen en werd het nummer gewoon nog een keer gespeeld.

Een vereniging als familie

De Harmonie was in deze jaren veel meer dan een orkest. De vereniging vierde het leven met haar leden mee. Bruiloften, jubilea en bijzondere gebeurtenissen werden opgeluisterd met muziek en serenades.

In 1977 trouwden bestuursleden Alida de Boer en George Bakker. De minirettes vormden voor het gemeentehuis een erehaag en uiteraard waren ook de drumband en de majorettes aanwezig. De kroniek spreekt niet voor niets van een echt “Harmonie-huwelijk”. Achteraf kunnen we daar met een glimlach aan toevoegen dat het niet het laatste Harmonie-huwelijk zou blijken te zijn.

Ook de oudere generatie bleef nauw betrokken. Erelid Piet van Veen woonde inmiddels in De Lenna. Wanneer De Harmonie daar een concert gaf, zat hij zichtbaar te genieten. “Mijn Harmonie“, noemde hij de vereniging steevast. En als het korps door Wolvega marcheerde, bleef hij niet op één plek staan. Op zijn Solex reed hij snel naar een volgende straat om de muzikanten nóg een keer voorbij te zien komen. Mooier kun je liefde voor een vereniging eigenlijk niet omschrijven.

Achter de schermen

Een optreden duurde misschien een uur, maar achter de schermen gingen er ontelbare vrijwilligersuren aan vooraf. Een mooi voorbeeld was de familie Kortstra. Jarenlang werd vanuit hun huis de verspreiding van folders georganiseerd, een belangrijke inkomstenbron voor de vereniging. Volgens de kroniekschrijver lag de keuken soms zó vol met stapels folders dat je er bijna over struikelde. Het typeert voor menig goed draaiendende vereniging. Achter ieder evenement stonden mensen die zich met hart en ziel inzetten, vaak zonder dat iemand het zag.

Afscheid van vertrouwde gezichten

Zoals in iedere vereniging lagen vreugde en verdriet dicht bij elkaar. In deze periode moest De Harmonie afscheid nemen van mensen die jarenlang het gezicht van de vereniging waren geweest.

In 1978 overleed oud-dirigent Piet Ruiter, die bijna twintig jaar leiding had gegeven aan het korps. Later volgden ook Jan Scheenstra, Jaap Koopman en Ebe Post. Vooral het overlijden van Ebe Post maakte veel indruk. Hij was niet alleen jarenlang solo-bugelist, maar hielp ook vele jonge muzikanten op weg. De kroniekschrijver schrijft ontroerend dat zijn plaats in het korps door zijn dochter werd ingenomen, “zodat er toch iets van hem in het korps zou voortleven.” Mooier kan een muzikaal eerbetoon bijna niet zijn.

Ook Pier Kortstra, die jarenlang onmisbaar was bij alle werkzaamheden achter de schermen, werd met veel respect herdacht. Zijn overlijden maakte nog eens duidelijk hoeveel vrijwilligers nodig waren om een vereniging als De Harmonie draaiende te houden.

Klaar voor een nieuwe generatie

Aan het begin van de jaren tachtig veranderde er opnieuw veel. Er kwam een jeugdorkest, nieuwe dirigenten namen het stokje over en de vereniging bleef investeren in de opleiding van jonge muzikanten. Daarmee werd gebouwd aan een toekomst waarin traditie en vernieuwing hand in hand gingen.

Na bijna negentig jaar is één ding onveranderd gebleven. De Harmonie was er bij feest en verdriet, bij grote evenementen en kleine serenades, stond de vereniging altijd klaar. En misschien is dat wel de grootste kracht van De Harmonie: Altijd vooruit kijken, nieuwe uitdagingen zoeken en positief naar de toekomst.