2015 – 2025 Muziek beweegt met meer Harmonie

Muziek beweegt

Muziek beweegt. Is geïntroduceerd met de nieuwe huisstijl van De Harmonie, maar ze past eigenlijk op de hele periode tussen 2015 en 2025. Het waren jaren waarin de vereniging volop in beweging was. Op het podium, binnen de organisatie en uiteindelijk ook in de manier waarop naar de toekomst werd gekeken.
In het eerste deel van deze periode lag de nadruk op groei, zichtbaarheid en grote projecten. Later, na de corona jaren, verschoof de aandacht naar het versterken van de vereniging zelf. Niet langer alleen de vraag: wat spelen we?, maar ook hoe zorgen we ervoor dat De Harmonie over tien of twintig jaar nog net zo vitaal is?

Een vereniging die durft uit te pakken

In de jaren tot 2020 ontwikkelde De Harmonie zich tot een vereniging die graag zichtbaar was. Concerten, maatschappelijke optredens en bijzondere projecten volgden elkaar in hoog tempo op.
Het bestuur onder leiding van voorzitter Jan van Delft besteedde veel aandacht aan communicatie. Concerten en activiteiten verschenen regelmatig in de krant en via sociale media bleef de vereniging zichtbaar voor leden én publiek. Ook het projectteam ontwikkelde zich sterk. Door draaiboeken vast te leggen en ervaringen te bewaren ontstond een vaste werkwijze, waardoor steeds grotere projecten konden worden georganiseerd.
Die routine was misschien niet direct zichtbaar voor het publiek, maar vormde wel de basis onder veel van wat volgde.

Het galaconcert als visitekaartje

Daarvan was het jaarlijkse Concert in Harmony misschien wel het mooiste voorbeeld.
Wat ooit begon als een concert groeide uit tot hét visitekaartje van De Harmonie. Bekende artiesten als Belle Perez, Thomas Berge, Shirma Rouse, Jennie Lena en Douglas & Rosenberg stonden samen met het orkest op het podium.
Voor bezoekers was het een avond vol muziek. Voor de vereniging betekende het maanden van voorbereiding. Repertoire, repetities, sponsoring, techniek, decor, kaartverkoop en publiciteit kwamen samen in één grote productie. Vrijwel iedere vrijwilliger leverde op zijn eigen manier een bijdrage.

En toen was er een heeeeele mooie tent…

Die laatste drie woorden zorgen bij het bestuur en het projectteam nog altijd voor opgetrokken wenkbrauwen, lichte hartkloppingen en waarschijnlijk hier en daar een spontane zweetaanval. Want wie het galaconcert van 2017 van dichtbij heeft meegemaakt, weet precies wat ermee wordt bedoeld.

twee weken voor het concert was Jan van Delft voor zaken in Italie. In de auto van Milaan naar, ergens richting Florance werd gebeld door de organisatie van het Victoriapark. De boodschap was kort, en hevig: ons galaconcert kon niet doorgaan in het Victoriapark.
Maar geen zorgen, zo werd erbij gezegd. Er zou namelijk een heeeeele mooie tent op het terrein worden neergezet.

Een tent ????

Twee weken voor het galaconcert.

Ongeloof, woede, frustratie en een stevig gevoel van “dit kan toch niet waar zijn?” kwamen allemaal voorbij. Onacceptabel, vonden we. Onmogelijk, dachten we. Maar hoeveel telefoontjes, overlegmomenten en diepe zuchten er ook volgden: het besluit stond vast.
En dus begon een periode die, voor zover wij kunnen nagaan, gerust de grootste stressproef uit de recente geschiedenis van het bestuur mag worden genoemd. Twee weken lang werd er geschakeld, gebeld, geregeld, aangepast en waarschijnlijk nauwelijks geslapen. Draaiboeken konden overboord gegooid worden en iedereen draaide overuren om ervoor te zorgen dat het galaconcert alsnog iets bijzonders zou worden.
En bijzonder werd het.

 Want op het moment dat Thomas Berge uiteindelijk het podium betrad, viel alle spanning van ons af. De tent stond, het publiek genoot en de muziek deed wat muziek altijd doet: alles even vergeten.

Nog altijd wordt dit concert genoemd als een van de meest bijzondere avonden uit de geschiedenis van Concert in Harmony. Misschien niet ondanks die heeeeele mooie tent, maar stiekem ook een beetje dankzij die heeeeele mooie tent.

Met z’n allen er op uit

Ook buiten Wolvega liet De Harmonie zich regelmatig horen.

Schiermonnikoog

Tijdens het jaarlijkse muziekfestival op Schiermonnikoog wisten we een prachtige eerste prijs in de wacht te slepen! Alleen de reis ernaartoe was al één groot feest: met z’n allen in de bus en daarna gezellig de boot op.

Onderweg zorgde ons huidige erelid Wim Hoornsta voor een onvergetelijk moment. Terwijl de boot allang over het water voer, keek Wim verbaasd om zich heen en sprak de inmiddels legendarische woorden:
“Wanneer gaan we nu eigenlijk op de boot?”
Wim dacht namelijk dat hij nog steeds in de wachtruimte zat! Een geweldige herinnering waar nog altijd met veel plezier om wordt gelachen.

Eenmaal op Schiermonnikoog  werd er in de kerk gespeeld voor de jury en later werd het publiek op straat getrakteerd met een buitenconcert. Ook nu beleeft De Harmonie een onvergetelijke herinnering. 

Op het moment dat het optreden zou beginnen, dachten de weergoden dat het nodig was om de aarde te voorzien van water. Het buitenconcert werd verplaatst naar de muziekkoepel. Dicht op elkaar, staand opgesteld en met een enthousiast publiek dat spontaan begon te dansen, ontstond een optreden dat misschien wel mooier werd dan oorspronkelijk gepland.

Grutsk

Tijdens Grutsk, een groot muziekspektakel wat georganiseerd werd in Leeuwarden ter ere van Culturele Hoofdstad 2018, speelde het orkest onder tropische omstandigheden een energiek optreden dat nog lang onderwerp van gesprek bleef. Er zijn heel wat druppeltjes zweet gevallen maar veel plezier was er zeker.

Maastricht

Ook Maastricht kreeg een plek in de geschiedenis van de vereniging. De logistiek van een compleet harmonieorkest bleek minstens zo uitdagend als het concert zelf. Treinen, bussen, overstappen en onverwachte vertragingen zorgden voor de nodige improvisatie, maar leverden vooral veel gezamenlijke herinneringen op.
Er werd zelfs een flikken Harmonie spel georganiseerd, alwaar iedereen de ontvoerde voorzitter moest vinden. Een geweldige bonte avond met veel acts, spelletjes en plezier volgde.

O ja, Er werd ook nog muziek gemaakt 😉Op onze lieve vrouweplein werd een mooi concertje ten gehore gebracht. Het weer was heerlijk en de sfeer niet minder.

Juist dit soort projecten versterken de onderlinge band binnen de vereniging. Samen muziek maken betekent ook samen reizen, organiseren en beleven.

De linker es-klep

Aan het begin van deze periode werd besloten om het instrumentenbestand eens flink onder de loep te nemen.
De instrumenten waren inmiddels netjes gekenmerkt en al snel werd duidelijk dat de klarinetten van het A-orkest dringend aan vervanging toe waren. Er werd daarom een uiterst zorgvuldige specificatie opgesteld. Geen detail bleef onbesproken. Werkelijk ieder klepje, schroefje en technisch snufje kwam voorbij.
Na rijp beraad kwam The New Buffet Crampon E13 als winnaar uit de bus.

Mooi. Besluit genomen. Klaar.
Dachten we.

Want toen kwam dé vraag: kiezen we voor het model met 17 kleppen of voor dat met 18 kleppen?
Die achttiende klep bleek de zogenoemde linker es-klep te zijn. En over die ene klep is binnen het bestuur zó uitgebreid gesproken, gediscussieerd en nagedacht, dat hij inmiddels waarschijnlijk steviger in het collectieve geheugen zit dan menig bestuursbesluit van veel grotere omvang.
Uiteindelijk werd gekozen voor de 18-klepper, ook op aanraden van diverse professionals, zoals dirigent en docenten.

Later hoorden we van verschillende klarinettisten dat die linker es-klep inderdaad bijzonder handig kan zijn.
Tenminste… als je weet dat hij erop zit. 😊

De jeugd en ledenwerving als constante aanvoer van nieuwe leden

Tussen alle grote projecten bleef één ding onveranderd belangrijk: de opleiding van nieuwe muzikanten.
Via scholenprojecten, proeflessen, het Startorkest en de jeugdorkesten maakten kinderen kennis met muziek.

Marja Kremer speelde daarin jarenlang een onmisbare rol. Als dirigent van orkesten én als organisator van de jeugddag begeleidde zij generaties jonge muzikanten bij hun eerste stappen binnen De Harmonie.
Voor veel jeugdleden hoorde de jeugddag net zo bij De Harmonie als de repetities zelf. En wie ooit aanwezig was, herinnert zich waarschijnlijk nog één traditie: als aan het einde van de avond ‘Fiesta’ werd ingezet, wist iedereen dat het feest bijna voorbij was en dat het publiek trots mee zou gaan klappen met de beginnende muzikanten.

Daarmee investeerde de vereniging niet alleen in concerten van vandaag, maar ook in de muzikanten van morgen.

Een onverwachte stilte

Begin 2020 kwam die beweging abrupt tot stilstand door corona.
Repetities verdwenen uit de agenda, concerten werden afgelast en de voorbereidingen voor het 125-jarig jubileum moesten worden uitgesteld. Toch bleef de vereniging bestaan. Bestuur, commissies en leden zochten naar manieren om contact te houden en elkaar betrokken te houden.
Juist in deze periode bleek dat De Harmonie meer was dan een orkest. De vereniging bleef bestaan, ook zonder podium.

Van organiseren naar toekomst bouwen

Na corona veranderde de focus.
Toen de repetities weer begonnen en het uitgestelde jubileum alsnog kon worden gevierd – bekroond met de Koninklijke Erepenning – keek de vereniging niet alleen terug, maar vooral vooruit.

Onder leiding van de nieuwe voorzitter Wouter Hiemstra kwam de nadruk steeds meer te liggen op de toekomst van de vereniging. Naast het goed draaiende projectteam werden er nieuwe commissies in het leven geroepen voor o.a. kleding, ledenwerving en sponsoring. Alle commissies kregen een duidelijke opdracht: zorgen dat De Harmonie ook organisatorisch sterk bleef. Er werd gewerkt aan een nieuwe huisstijl, een nieuw logo en initiatieven zoals het Talentorkest. 

Langzamerhand ontstond daarbij een gedachte die steeds vaker werd uitgesproken: Meer Harmonie. Niet alleen goede muziek maken, maar ook investeren in de vereniging, haar uitstraling en de mensen die haar dragen.

Ereleden en leden van verdienste

Ook op dit gebied werd een nieuwe weg ingeslagen. Het bestuur besloot de onderscheidingen Erelid en Lid van Verdienste in te voeren. In 2025 werden Jan Kannegieter en Wim Hoornstra benoemd tot Erelid. Kort na deze periode, in februari 2026, werd ook het eerste Lid van Verdienste benoemd: Sjoerd Sikkema.

Een vereniging die blijft bewegen

De Markus Passion in 2024 vormde een indrukwekkend muzikaal hoogtepunt. Dat componist Jacob de Haan daarbij zelf aanwezig was, gaf het project extra betekenis.

Maar terugkijkend zijn het niet alleen de concerten die deze periode kenmerken. Het zijn vooral de veranderingen die erachter schuilgaan. De Harmonie groeide uit tot een vereniging die grote producties kon organiseren, maar leerde ook te schakelen op het moment dat er een dirigenten wissel kwam. Dit laatste kunnen we helaas niet aan voorbij gaan.

De dirigentendans

Want op de dirigentenbok bleef het niet rustig. Na het afscheid van Jan Wijenberg nam Dominic Sierat het stokje over. Vervolgens werd Ronald Slager tijdelijk dirigent, waarna Martijn Oostra voor het orkest kwam te staan.

Voor de muzikanten betekende iedere wisseling opnieuw wennen aan een andere stijl, andere ideeën en een andere aanpak. Tegelijkertijd liet De Harmonie daarmee zien zich telkens opnieuw aan veranderende omstandigheden te kunnen aanpassen.

Voor wie De Harmonie volgt, weet waarschijnlijk al dat het niet bij deze dirigenten dans is gebleven en dat er nog meer volgen. Hier komen we later misschien in een volgend decennium wel op terug. En daarmee werd Muziek beweegt niet alleen een slogan, maar een treffende beschrijving van tien jaar verenigingsgeschiedenis. De slogan Muziek beweegt kreeg nog een extra betekenis hiermee.

Met meer Harmonie op naar de toekomst

Dat De Harmonie tegen een stootje kan is uit deze verhalenserie al vele malen aan de orde geweest. Ook na een corona-crisis en een dirigentendans staat er nog steeds een vereniging van formaat die een nieuwe weg is ingeslagen, zonder het goede uit het verleden overboord te zetten. Met Meer Harmonie, meer actieve commissies, meer betrokken leden, meer zichtbaarheid en publiciteit en een blijvende focus op meer jeugd en nieuwe leden is er volop vertrouwen in de toekomst.

De basis is gelegd door generaties muzikanten, bestuurders, vrijwilligers en supporters. Nu is het aan de huidige en toekomstige leden om daarop verder te bouwen. Met plezier in muziek, oog voor elkaar en de durf om te vernieuwen.

130 jaar Harmonie is geen eindpunt, maar een mijlpaal. Op naar de volgende !

Tot Slot

We zijn aangekomen bij de laatste aflevering van deze verhalenreeks. Daarom hebben we afgesloten met een extra lang verhaal, waarin extra veel herinneringen naar boven komen. Van deze terugblik willen we graag een traditie maken, zodat de geschiedenis van De Harmonie levend blijft. Voor deze serie hebben we dankbaar gebruikgemaakt van het geweldige boek 100 jaar Harmonie, geschreven door Coba de Boer-van Veen. Dit boek is de aanzet geweest om deze verhalenserie te schrijven die we vanaf nu zullen voortzetten.

We hebben ontzettend veel plezier beleefd aan het ophalen en delen van de herinneringen uit de afgelopen dertig jaar.

Voor nu sluiten we de reeks af en kijken we uit naar het reüniefeest op 29 augustus.

Met hartelijke groet, 

Joke de Hoop en Wallie Hemmes