1945 – 1954 Van bevrijding naar bloei

Na de bevrijding in 1945 brak voor De Harmonie een nieuwe tijd aan.
Vijf zware jaren lagen achter hen, maar de muziek was niet verdwenen. Integendeel — zodra het weer mocht, klonk ze weer door de straten van Wolvega.

De bevrijdingsfeesten vormden het begin. Het dorp was versierd met vlaggen, overal werd gedanst — bij Dragt, Speckmann en Bijl — en de Canadezen mengden zich tussen de inwoners. Het voelde als één grote roes. De Harmonie was er iedere avond bij en speelde alsof ze niets verleerd waren.

Nog datzelfde jaar, op 2 oktober 1945, vierde de vereniging haar 50-jarig bestaan. Zonder vaste dirigent, maar met nieuwe energie nam Paul Ruiter de leiding op zich. Er werd gekozen voor iets bijzonders: een grote revue.

De heren Vlaskamp en Jan Gevers zetten samen met vele anderen — onder wie Tinus de Boer, meester De Wilde en de dames van gymnastiekvereniging Arena — een programma in elkaar. De uitvoeringen bij Dragt op 25, 26 en 27 oktober waren zo’n succes dat er nog drie extra avonden volgden.De decors, geschilderd door Piet van Veen, en de dansen van Arena maakten het geheel compleet. Het hele dorp leefde mee. Wekenlang werd erover gesproken.

En het werkte door.Er kwamen nieuwe leden — wel twintig jongeren meldden zich aan — en ook het aantal donateurs groeide. De Harmonie stond er weer.

In 1947 werd het verenigingsleven verder opgebouwd. Tijdens uitvoeringen, zoals die op 15 maart met het toneelstuk “Inkeer”, zat de zaal weer goed vol. Het jeugdkorps liet zich horen en ook burgemeester Huisman was aanwezig.
Op bevrijdingsdag trok het jeugdkorps door het dorp en begeleidde de Harmonie de kinderen naar Dragt voor een film. Later die dag klonk de muziek opnieuw op de markt. Dat jaar speelde de Harmonie ook bij het bezoek van prins Bernhard aan Wolvega en werd er een serenade gebracht aan de heer Vlaskamp ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan van De Stellingwerf.

De vereniging groeide en bloeide. Voorzitter Flokstra zei het zelf eens:
“Ik ben soms bang dat het wel eens te mooi is.”

In 1948 ging het goed met de kas. Tijdens een bazar op 8 en 9 april werd flink verdiend, waarna de Harmonie een rondgang door het dorp maakte. Beschermvrouwe mevrouw Slecht schonk de vereniging twee aandelen, waarvoor zij een serenade kreeg — gevolgd door een glas wijn.

Ook muzikaal werden weer stappen gezet. In Joure behaalde de Harmonie een tweede prijs in de concertwedstrijd en een eerste prijs in de marswedstrijd. Het jeugdkorps kreeg een medaille. Bij terugkomst volgde, zoals gebruikelijk, een rondgang door het dorp.

In 1949 zat zaal Speckmann bij een uitvoering tot de nok toe vol. Muziek en toneel — “Een Wespennest” — vielen goed in de smaak.
Ook het binnenhalen van de “oudjes” werd weer opgepakt, al verliep dat jaar niet zonder zorgen door een ongeluk onderweg. De vereniging keek vooruit. Met steeds meer donateurs en activiteiten werd duidelijk: de moeilijke jaren lagen achter hen.

De Harmonie op het toneel

In de jaren na de oorlog liet De Harmonie zich niet alleen horen, maar ook zien. De bekende revues werden een begrip in Wolvega. Het waren geen gewone avonden, maar echte belevenissen waar het hele dorp naar uitkeek.
Wat deze revues zo bijzonder maakte, was dat ze volledig door eigen mensen werden gemaakt. Leden van De Harmonie, dorpsgenoten en zelfs de dames van gymnastiekvereniging Arena stonden samen op het podium. Er werd gezongen, gespeeld, gedanst en gelachen. Alles kwam voorbij — vaak met een knipoog naar het verenigingsleven zelf.
Achter de schermen werd net zo hard gewerkt. Piet van Veen schilderde de decors, Jan Gevers studeerde de dansen in en anderen schreven en speelden de stukjes. Iedereen droeg op zijn of haar manier bij.
De zalen bij Dragt zaten avond aan avond vol. Soms werden er extra voorstellingen ingepland, simpelweg omdat het publiek er geen genoeg van kreeg. Jong en oud leefde mee, en de liedjes bleven nog lang hangen in het dorp.

De revues waren meer dan een voorstelling.
Ze lieten zien wat De Harmonie werkelijk was:
een vereniging van mensen, die samen iets moois neerzetten.

In 1950 vierde De Harmonie haar 55-jarig jubileum — opnieuw met een revue.
Onder de titel “Knob en Knats in de Rats” werd vijf avonden gespeeld voor overvolle zalen. De decors kwamen opnieuw van Piet van Veen. Het waren echte Harmonie-avonden, waar nog lang over werd nagepraat.

Tijdens de receptie sprak voorzitter Flokstra over de oorlogsjaren, toen de vereniging zonder dirigent en met weinig leden moest doorgaan. Hij benadrukte hoe belangrijk de inzet van Paul Ruiter was geweest om De Harmonie weer op te bouwen.
Burgemeester Huisman overhandigde een bijdrage voor een nieuw vaandel — een teken van waardering vanuit het dorp.

In 1951 werd dat nieuwe vaandel officieel uitgereikt. De burgemeester sprak de hoop uit dat het rijkelijk met medailles zou worden behangen.
Maar dat jaar bracht ook verdriet: op 22 juli overleed voorzitter Flokstra. De Harmonie bracht hem met omfloerste trom naar zijn laatste rustplaats.

Later dat jaar werden in Schalkhaar weer mooie resultaten behaald: een eerste prijs in de marswedstrijd, een tweede prijs in de concertwedstrijd en ook het tamboerkorps viel in de prijzen.
Bij terugkomst wachtte een feestelijke ontvangst in Wolvega.

Met de benoeming van Piet van Veen tot voorzitter kreeg de vereniging opnieuw richting.

In de jaren daarna bleef De Harmonie actief en zichtbaar.
In 1952 en 1953 werden concoursen bezocht — met onder andere een eerste prijs in de marswedstrijd in Leeuwarden — en werd er volop gemusiceerd bij feesten, serenades en dorpsactiviteiten.

Er werd gerepeteerd, soms zelfs op zondagmorgen, en het publiek bleef komen.
Bij optredens op Lindenoord, concerten en uitvoeringen zat de zaal steeds weer vol.

En zelfs als het weer niet meewerkte — zoals bij een concert dat abrupt eindigde door een zwaar onweer — bleef de sfeer goed.

Rond 1954 was duidelijk wat er in tien jaar tijd was gebeurd.

De Harmonie was niet alleen terug —
ze was sterker dan ooit.

Een vereniging die na moeilijke jaren weer groeide, nieuwe leden aantrok, prijzen behaalde en het dorp opnieuw wist te verbinden met muziek.

En misschien was dat wel de grootste prestatie van allemaal.